Zadziwiające jest, ilu ludzi zostawia komentarze pod moimi utworami – i to naprawdę cieszy. Widzę, że temat Słowiańszczyzny, dawnych wierzeń czy historii wciąż potrafi poruszyć emocje i wywołać dyskusję. Ale muszę to powiedzieć jasno: to jest kanał muzyczny, nie historyczny.
Pisząc teksty, nie trzymam się kanonu historii w sposób naukowy. Nie o to tu chodzi. To nie podręcznik, nie wykład i nie rekonstrukcja faktów. To muzyka – pełna emocji, metafor, symboli i osobistej interpretacji. Czasem coś uproszczę, czasem połączę kilka motywów z różnych epok. Bo piosenka to nie dokument – to forma artystycznego wyrazu.
Nie jest to żadna manipulacja ani próba „pisania historii na nowo”. To po prostu sposób, by przywrócić zainteresowanie naszymi korzeniami. Jeśli ktoś po wysłuchaniu utworu sięgnie po książkę, film dokumentalny, czy zacznie sam szukać źródeł – to znaczy, że cel został osiągnięty.
Mam pełną świadomość, że wielu z Was posiada ogromną wiedzę – większą niż moja. I to jest świetne. Zachęcam, byście się nią dzielili, ale z kulturą i z odniesieniem do źródeł. Jeśli ktoś ma ciekawą książkę, cytat, artykuł – niech poda tytuł, autora, link. Wtedy z rozmowy rodzi się coś wartościowego.
Ten projekt to nie lekcja historii. To muzyka z przekazem, często mroczna, emocjonalna, czasem symboliczna. Chodzi o to, by obudzić w ludziach refleksję, ciekawość, duchową iskrę. Jeśli ktoś naprawdę szuka prawdy – niech szuka jej w książkach, archiwach, badaniach.
Ja mogę jedynie zaprosić do świata dźwięków, emocji i słów – w którym przeszłość staje się inspiracją, a nie dogmatem.

🕯️ Tu nie uczymy historii. Tu ją czujemy.